Kijk, wij willen niet zomaar ergens een feestje bouwen. Das duidelijk. Enige voorwaarden mogen wij wel aan de locatie stellen: mooi, ruim, hip, gratis, met food and drinks, openbaar, liefst paal in het midden van de zaal, in hartje centrum en had ik al gezegd gratis? Moet toch niet zo moeilijk zijn, hihi...
Ons mooie stadje heeft zoveel leuke plekken, vies genoeg voor venus en perfect als startplaats voor een gave kroegentocht.....waarom kan ik er dan zo snel geen één bedenken? Jullie al briljante ingevingen?
The search continues....
groet, Merel
maandag 21 mei 2007
zondag 20 mei 2007
Creatieve Allianties versus Emancipatie
Een creatieve geest is vaak een eenzaam mens. Op zijn strooptocht naar verwezenlijking van nieuwe mogelijkheden wenst hij wel eens vurig tegen de spreekwoordelijke muur aan te lopen, liever nog een persoon van vlees en bloed, die hem uitdaagt, terecht wijst of moed in spreekt, zodat hij vervuld van energie zijn reis kan vervolgen. En hoe eenvoudig zou het zijn om een rechte weg te slaan door de wildernis, als hij maar meer mankracht had dan slechts zijn eigen. Euforie! Samen in staat te zijn tot zoiets machtigs!
Om deze redenen besloot ik onlangs een Alliantie aan te gaan met 49 andere Rotterdamse Creatieven, ofwel oorspronkelijk denkenden of creërenden.
Die vind je niet zomaar. Gezocht werd een groep individuen die elkaar aanvullen in talent, die elkaar kunnen stimuleren en soms ophitsen, tussen wie de positieve energie duidelijk voelbaar is. Kortom mensen die samen in staat zijn meer voort te brengen. Motivatie is ook niet onbelangrijk. Zij herkennen allen de meerwaarde van een dergelijk verbond en zetten zich daarvoor in. Bovendien moeten ze vrouw zijn.
‘Jezus bah,’ zal je denken. ‘Vrouwen die een clubje vormen, daar zit ten alle tijden een luchtje aan. Creatief, ja hoor, het zullen wel verklede feministen (POWER, DEELTIJD & KEUZE), pro-liposuctici, freubelaars, links-extremen, mannenhaters, Gooise troela’s, prostituees met ambitie, zeurkousen, heksen( ze bestaan echt), alleenstaande moeders of bitches zijn.’
‘En anders zijn jullie in ieder geval geëmancipeerd. Want je gaat toch zeker niemand wijsmaken dat je met een club van 50 vrouwelijke Creatieven, behalve Grootste Innoverende Dingen doen, niet van plan bent op te komen voor de rechten van de vrouw?’
Nee. Maar ook ik heb moeite met een term als Emancipatie. Streven naar gelijkheid, betere maatschappelijke posities, zelfstandigheid. Absoluut van belang, ook voor mij. Ik betrap mezelf echter op de gedachte dat dit in Nederland allang geregeld is. Niemand staat me in de weg om te doen wat ik wil. Toch? Dus shockeert het me als ik verneem dat hier percentueel net zoveel vrouwen aan de top staan als in Pakistan en we daarmee de laatste plaats van de internationale ranglijst innemen. Ik ken zoveel getalenteerde, slimme hoogopgeleide meiden. Hoe kan dat? Waarom bepalen wij niet? Worden we echt tegengehouden? Of willen we zelf niet genoeg?
Vroeger streden vrouwen voor stemrecht, recht op abortus. Waar strijd ik voor als 29-jarige anno 2007? Voor het recht op alles wat een man verder nog heeft? Zijn eigenschappen, zijn baan, zijn status? Nee. Ik strijd voor mijzelf, van wie ik houd en waar ik in geloof. Een waardevol bestaan in een gezonde maatschappij. En daar zijn ook vrouwen nodig die richting geven. Maar het gaat mij dus niet zozeer om die baan aan de top. Of toch wel? In ieder geval stuit het woord Recht me tegen de borst. Recht op wat? Gelijkstellen in verhouding tot? Vrijmaken van? Individuele vrijheid genieten en toch dezelfde waarde toegekend krijgen als ieder ander. Is dat niet het streven van ieder modern mens? En wat staat daar eigenlijk tegenover?
Goed, deze vragen en bezwaren dragen niets bij ter verbetering van die belabberde positie op de internationale ranglijst. En wat me het meest tegenstaat aan de term Emancipatie is dat het uitgaat van wat er niet is, van het negatieve. Dat veroorzaakt vast de jeuk die je krijgt van vrouwenclubjes en waarom ik me niet wil associëren met emanciperende vrouwen. Over de manier waarop je deze negatieve associatie zou kunnen bestrijden wordt weinig creatief nagedacht.
Aha!
Het lijkt me slimmer om je te richten op wat je wel hebt. Op je kracht, hoe die verder te ontwikkelen en te ontdekken welke waarde die kracht heeft voor anderen. Hebben we niet last van een collectief minderwaardigheidscomplex? Vrouwen zijn betrokken, communicatief sterk, hebben de natuurlijke gave om te binden. Gaven waar de maatschappij om vraagt, smeekt bijna en waar mannen, van marketeerder tot politicus, de hersens over breken. Reden genoeg voor nieuw E-beleid… Als het lukt om vrouwelijke individuen hun professionele talenten te laten bundelen waar nodig en hun vrouwelijke kracht te doen gelden, geloof me, dat is zo sterk, daar kan niemand omheen. Het zal de meisjes op den duur allen een betere positie opleveren.
Stuk verschijnt in de krant http://www.greatplacetolive.nl/GPTL-jaargang2uitgave2.pdf. Check it out.
Susanne
Om deze redenen besloot ik onlangs een Alliantie aan te gaan met 49 andere Rotterdamse Creatieven, ofwel oorspronkelijk denkenden of creërenden.
Die vind je niet zomaar. Gezocht werd een groep individuen die elkaar aanvullen in talent, die elkaar kunnen stimuleren en soms ophitsen, tussen wie de positieve energie duidelijk voelbaar is. Kortom mensen die samen in staat zijn meer voort te brengen. Motivatie is ook niet onbelangrijk. Zij herkennen allen de meerwaarde van een dergelijk verbond en zetten zich daarvoor in. Bovendien moeten ze vrouw zijn.
‘Jezus bah,’ zal je denken. ‘Vrouwen die een clubje vormen, daar zit ten alle tijden een luchtje aan. Creatief, ja hoor, het zullen wel verklede feministen (POWER, DEELTIJD & KEUZE), pro-liposuctici, freubelaars, links-extremen, mannenhaters, Gooise troela’s, prostituees met ambitie, zeurkousen, heksen( ze bestaan echt), alleenstaande moeders of bitches zijn.’
‘En anders zijn jullie in ieder geval geëmancipeerd. Want je gaat toch zeker niemand wijsmaken dat je met een club van 50 vrouwelijke Creatieven, behalve Grootste Innoverende Dingen doen, niet van plan bent op te komen voor de rechten van de vrouw?’
Nee. Maar ook ik heb moeite met een term als Emancipatie. Streven naar gelijkheid, betere maatschappelijke posities, zelfstandigheid. Absoluut van belang, ook voor mij. Ik betrap mezelf echter op de gedachte dat dit in Nederland allang geregeld is. Niemand staat me in de weg om te doen wat ik wil. Toch? Dus shockeert het me als ik verneem dat hier percentueel net zoveel vrouwen aan de top staan als in Pakistan en we daarmee de laatste plaats van de internationale ranglijst innemen. Ik ken zoveel getalenteerde, slimme hoogopgeleide meiden. Hoe kan dat? Waarom bepalen wij niet? Worden we echt tegengehouden? Of willen we zelf niet genoeg?
Vroeger streden vrouwen voor stemrecht, recht op abortus. Waar strijd ik voor als 29-jarige anno 2007? Voor het recht op alles wat een man verder nog heeft? Zijn eigenschappen, zijn baan, zijn status? Nee. Ik strijd voor mijzelf, van wie ik houd en waar ik in geloof. Een waardevol bestaan in een gezonde maatschappij. En daar zijn ook vrouwen nodig die richting geven. Maar het gaat mij dus niet zozeer om die baan aan de top. Of toch wel? In ieder geval stuit het woord Recht me tegen de borst. Recht op wat? Gelijkstellen in verhouding tot? Vrijmaken van? Individuele vrijheid genieten en toch dezelfde waarde toegekend krijgen als ieder ander. Is dat niet het streven van ieder modern mens? En wat staat daar eigenlijk tegenover?
Goed, deze vragen en bezwaren dragen niets bij ter verbetering van die belabberde positie op de internationale ranglijst. En wat me het meest tegenstaat aan de term Emancipatie is dat het uitgaat van wat er niet is, van het negatieve. Dat veroorzaakt vast de jeuk die je krijgt van vrouwenclubjes en waarom ik me niet wil associëren met emanciperende vrouwen. Over de manier waarop je deze negatieve associatie zou kunnen bestrijden wordt weinig creatief nagedacht.
Aha!
Het lijkt me slimmer om je te richten op wat je wel hebt. Op je kracht, hoe die verder te ontwikkelen en te ontdekken welke waarde die kracht heeft voor anderen. Hebben we niet last van een collectief minderwaardigheidscomplex? Vrouwen zijn betrokken, communicatief sterk, hebben de natuurlijke gave om te binden. Gaven waar de maatschappij om vraagt, smeekt bijna en waar mannen, van marketeerder tot politicus, de hersens over breken. Reden genoeg voor nieuw E-beleid… Als het lukt om vrouwelijke individuen hun professionele talenten te laten bundelen waar nodig en hun vrouwelijke kracht te doen gelden, geloof me, dat is zo sterk, daar kan niemand omheen. Het zal de meisjes op den duur allen een betere positie opleveren.
Stuk verschijnt in de krant http://www.greatplacetolive.nl/GPTL-jaargang2uitgave2.pdf. Check it out.
Susanne
vrijdag 18 mei 2007
EERSTE BIJEENKOMST VICE VENUS
Kristel en Brenda proosten samen met 25 creatieve vrouwen op een goede start.
Abonneren op:
Posts (Atom)